Over mij

Mijn weg naar de osteopathie was geen rechte lijn. Na ongeveer vijftien jaar werken in de ICT merkte ik steeds sterker dat dit werk niet goed bij mij paste. Mijn lichaam, energie en gevoel maakten eigenlijk al langer duidelijk dat het tijd was om zelf in beweging te komen.

Die beweging bracht me uiteindelijk naar de osteopathie: een vak waarin mijn interesse in het menselijk lichaam, gezondheid, natuur en persoonlijke aandacht steeds meer samenkwamen.

Gezondheid en het menselijk lichaam hebben voor mij ook altijd een persoonlijke kant gehad. Sinds mijn jeugd had ik regelmatig rugklachten, die uiteindelijk leidden tot een herniaoperatie. In de jaren daaromheen maakte ik kennis met verschillende vormen van behandeling. Daarbij heb ik ervaren dat reguliere zorg en complementaire zorg elkaar waardevol kunnen aanvullen.

Osteopathie heeft daarin voor mijzelf een belangrijke rol gespeeld.

Tegelijkertijd ben ik door de jaren heen steeds dichter bij de natuur komen te staan. Ik voel me het meest thuis hoog in de bergen of midden in de natuur van Zweden. Ik volgde opleidingen in yin- en hatha-yoga, deed een permacultuurcursus en ook thuis probeer ik ruimte te geven aan natuurlijke processen — onze tuin aan de rand van Enschede is inmiddels een kleine groene jungle.

Tijdens mijn opleiding osteopathie merkte ik hoe deze interesses steeds dichter bij elkaar kwamen. Hoe meer ik leerde over anatomie, fysiologie, het embryologische ontstaan en de onderlinge samenhang binnen het lichaam, hoe meer kwartjes op hun plek vielen. De gedachte dat een lichaam niet uit losse onderdelen bestaat, maar functioneert als een voortdurend samenwerkend geheel, spreekt mij enorm aan.

Dat herken ik ook in de natuur. Een organisme, een ecosysteem of het menselijk lichaam is nooit volledig terug te brengen tot één oorzaak of één onderdeel. We zullen het samenspel ervan waarschijnlijk nooit helemaal begrijpen — en misschien hoeft dat ook niet. Wel kunnen we steeds beter leren kijken, luisteren en voorwaarden creëren waardoor het lichaam zo goed mogelijk kan functioneren.

Gezondheid en het menselijk lichaam hebben voor mij ook altijd een persoonlijke kant gehad. Sinds mijn jeugd had ik regelmatig rugklachten, die uiteindelijk leidden tot een herniaoperatie. In de jaren daaromheen maakte ik kennis met verschillende vormen van behandeling. Daarbij heb ik ervaren dat reguliere zorg en complementaire zorg elkaar waardevol kunnen aanvullen.

Osteopathie heeft daarin voor mijzelf een belangrijke rol gespeeld.

Tegelijkertijd ben ik door de jaren heen steeds dichter bij de natuur komen te staan. Ik voel me het meest thuis hoog in de bergen of midden in de natuur van Zweden. Ik volgde opleidingen in yin- en hatha-yoga, deed een permacultuurcursus en ook thuis probeer ik ruimte te geven aan natuurlijke processen — onze tuin aan de rand van Enschede is inmiddels een kleine groene jungle.

Tijdens mijn opleiding osteopathie merkte ik hoe deze interesses steeds dichter bij elkaar kwamen. Hoe meer ik leerde over anatomie, fysiologie, het embryologische ontstaan en de onderlinge samenhang binnen het lichaam, hoe meer kwartjes op hun plek vielen. De gedachte dat een lichaam niet uit losse onderdelen bestaat, maar functioneert als een voortdurend samenwerkend geheel, spreekt mij enorm aan.

Dat herken ik ook in de natuur. Een organisme, een ecosysteem of het menselijk lichaam is nooit volledig terug te brengen tot één oorzaak of één onderdeel. We zullen het samenspel ervan waarschijnlijk nooit helemaal begrijpen — en misschien hoeft dat ook niet. Wel kunnen we steeds beter leren kijken, luisteren en voorwaarden creëren waardoor het lichaam zo goed mogelijk kan functioneren.

Gezondheid en het menselijk lichaam hebben voor mij ook altijd een persoonlijke kant gehad. Sinds mijn jeugd had ik regelmatig rugklachten, die uiteindelijk leidden tot een herniaoperatie. In de jaren daaromheen maakte ik kennis met verschillende vormen van behandeling. Daarbij heb ik ervaren dat reguliere zorg en complementaire zorg elkaar waardevol kunnen aanvullen.

Osteopathie heeft daarin voor mijzelf een belangrijke rol gespeeld.

Tegelijkertijd ben ik door de jaren heen steeds dichter bij de natuur komen te staan. Ik voel me het meest thuis hoog in de bergen of midden in de natuur van Zweden. Ik volgde opleidingen in yin- en hatha-yoga, deed een permacultuurcursus en ook thuis probeer ik ruimte te geven aan natuurlijke processen — mijn tuin aan de rand van Enschede is inmiddels een kleine groene jungle.

Tijdens mijn opleiding osteopathie merkte ik hoe deze interesses steeds dichter bij elkaar kwamen. Hoe meer ik leerde over anatomie, fysiologie, het embryologische ontstaan en de onderlinge samenhang binnen het lichaam, hoe meer kwartjes op hun plek vielen. De gedachte dat een lichaam niet uit losse onderdelen bestaat, maar functioneert als een voortdurend samenwerkend geheel, spreekt mij enorm aan.

Dat herken ik ook in de natuur. Een organisme, een ecosysteem of het menselijk lichaam is nooit volledig terug te brengen tot één oorzaak of één onderdeel. We zullen het samenspel ervan waarschijnlijk nooit helemaal begrijpen — en misschien hoeft dat ook niet. Wel kunnen we steeds beter leren kijken, luisteren en voorwaarden creëren waardoor het lichaam zo goed mogelijk kan functioneren.

Osteopathie als vak

Ik volgde de vierjarige voltijdopleiding osteopathie aan College Sutherland in Amsterdam. Met ieder nieuw onderdeel van de opleiding groeiden mijn nieuwsgierigheid en bewondering voor de manier waarop het lichaam functioneert. Juist dat voortdurende leren is voor mij een belangrijk onderdeel van het vak. Ik verwacht dan ook nooit “uitgeleerd” te zijn — over osteopathie, over het menselijk lichaam of over de mensen die ik behandel.

Wat je bij mij kunt verwachten

In mijn werk vind ik het belangrijk om echt aandacht te hebben voor de persoon die voor me zit. Ik luister graag, neem de tijd om zorgvuldig te onderzoeken en probeer te begrijpen wat er op dat moment speelt. Daarbij helpen eigenschappen die van nature bij mij passen, zoals geduld, empathie, nieuwsgierigheid en het vermogen om goed te luisteren en te observeren.

Tijdens een behandeling werk ik rustig en aandachtig. Ik voel voortdurend hoe het lichaam en de weefsels reageren en pas mijn behandeling daarop aan. Voor mij is een behandeling daarom geen vast rijtje technieken, maar een proces van onderzoeken, behandelen, opnieuw voelen en bijsturen.

Dat patiënten na een behandeling regelmatig rustiger en meer ontspannen van de behandelbank opstaan, blijft voor mij bijzonder om te zien. Juist daarin ervaar ik hoeveel voldoening dit werk mij geeft.